Gdy powierzchnia pustki w odlewie łączy się z powierzchnią zewnętrzną odlewu dwoma otworami (tuleja, rura, kolumna), znaki rdzeniowe mocuje się do modelu również z dwu stron w miejscu, w którym w odlewie znajdują się otwory, w płaszczyźnie podziału modelu i formy.
Masy formierskie stosowane w odlewnictwie artystycznym nie powinny mieć dużej przewodności cieplnej.
Formy wykonuje się z żeliwa lub ze stali ze szczególnie dokładną obróbką wykańczającą, która wymaga zazwyczaj znacznego nakładu pracy ręcznej, wysoko kwalifikowanych specjalistów (wzorcarzy, grawerów itp.).
W wyniku uderzeń młotkiem bramy lub działania prasy, ołów, dzięki swej plastyczności, wciska się we wszystkie wgłębienia matrycy dokładnie odtwarzając całą jej rzeźbę.
Przed użyciem powinny być wyżarzone i wytrawione w kwasie azotowym. Anody powinny być zamocowane w wannie nieruchomo, w odległości nie mniejszej niż 100 mm od katody (miedziowanego przedmiotu).
Oba systemy kanałów muszą współgrać ze sobą i z odlewem, gdyż od nich bramy kute zależy końcowy efekt procesu odlewania.
Nożyce należy stale silnie dociskać do końca przecięcia, inaczej na krawędzi cięcia również pojawią się zadziory.
Powierzchnie, które mają być trasowane należy wcześniej pomalować aby wytrasowane linie i punkty były bardziej czytelne.
Przedmioty objętościowe mocuje się w specjalnych przyrządach: kulach grawerskich i zwornicach.
W procesie wykonywania formy stosuje się specjalne przyrządy, które można podzielić na dwie grupy: przyrządy do zagęszczania masy i wykonania formy oraz przyrządy do wykańczania formy.