Blachę o grubości do 2 mm przecina się jednym uderzeniem młotka, po wcześniejszym podłożeniu pod przecinaną blachę podkładki z miękkiej stali, w celu ochrony przecinaka przed wykruszeniem lub nadmiernym stępieniem ostrza.
Siła uderzenia młotka w przecinak zależy od masy młotka, od wielkości rozmachu i szybkości ruchu ręki. Materiał przeznaczony do obróbki przecinakiem kładzie się na płycie lub na kowadle, albo mocuje w imadle, najlepiej w imadle stołowym, które jest bardziej stabilne.
Metodą tą można odlewać rury, kolumny i inne wyroby o kształcie kowalstwo bryły obrotowej.
Prawidłowe zaprojektowanie kanałów jest bardzo trudne i wymaga dużego doświadczenia.
Podczas trasowania rysikiem linie należy rysować wzdłuż liniału silnie dociskając rysik do jego krawędzi.
W celu zabezpieczenia przed przesunięciem się części odejmowanych podczas zagęszczania masy, mocuje się je do głównej bryły modelu rozłącznie za pomocą szpilek, śrub lub czopów o kształcie jaskółczego ogona.
W dokumentacji uwzględnia się skurcz odlewniczy, ogrodzenia kute prawidłową, w miarę równą grubość ścianek odlewu, prawidłowo dobrane promienie odlewnicze itp.
Czołową, otwartą powierzchnię skrzynki cylindrycznej zasklepia się tym samym piaskiem ale z 10-15% dodatkiem roztworu szkła wodnego, które po utwardzeniu nadaje masie zagęszczonej w skrzynce niezbędną wytrzymałość jeszcze przed wyżarzaniem.
Do mocowania odlewów na czas cyzelowania także stosuje się podkłady smołowe.
Nie należy pracować piłką pozbawioną uchwytu, gdyż ostre zazwyczaj zakończenie ramki może stanowić zagrożenie dla tnącego. Lewa ręka znajdująca się podczas cięcia w przodzie wywiera nacisk, a prawa ręka tylko przemieszcza piłkę ruchem posuwisto-zwrotnym.